آینده داراییهای نفتی روسیه و چین در ونزوئلا
در حالیکه از زمان ربایش نیکولاس مادورو، رئیسجمهور ونزوئلا توسط آمریکا در اوایل ژانویه، تمرکز بسیاری از صنایع بر بازگشت احتمالی شرکتهای نفتی و خدماتی مستقر در آمریکا به ونزوئلا بوده، توجه کمتری به داراییهای بالادستی بسیاری که بخشی از آنها متعلق به شرکتهای روسی و چینی هستند، شده است. شرکت تحقیقاتی «انرژی اینتلیجنس» در […]
در حالیکه از زمان ربایش نیکولاس مادورو، رئیسجمهور ونزوئلا توسط آمریکا در اوایل ژانویه، تمرکز بسیاری از صنایع بر بازگشت احتمالی شرکتهای نفتی و خدماتی مستقر در آمریکا به ونزوئلا بوده، توجه کمتری به داراییهای بالادستی بسیاری که بخشی از آنها متعلق به شرکتهای روسی و چینی هستند، شده است.
شرکت تحقیقاتی «انرژی اینتلیجنس» در گزارشی با این مقدمه نوشت: دولت ترامپ تاکنون طرفداری بیشرمانهای از بازیگران آمریکایی نشان داده است، حتی اگر بحثها و معاملات اخیر شامل بازیگران غیرآمریکایی مانند اِنی، رپسول و شل، به علاوه شرکتهای بازرگانی ویتول و ترافیگورا نیز بوده باشد. به نظر میرسد تنها نقشی که اکنون برای چین، با وجود سرمایهگذاریهای عظیمش در ونزوئلا، متصور است، به عنوان خریدار احتمالی نفت خام ونزوئلا تحت کنترل آمریکا است. روسیه هم احتمالا تا زمان توافق صلح با اوکراین، در انزوا قرار خواهد گرفت.
نقش بزرگ روسیه در منطقه نفتخیز اورینوکو
در زمان ریاستجمهوری ولادیمیر پوتین، روسیه از دوران رئیسجمهور فقید هوگو چاوز تا جانشین او، مادورو، متحد نزدیک ونزوئلا بوده است. علاوه بر معاملات نفتی، مسکو سلاح و سختافزار نظامی زیادی را عمدتا به صورت اعتباری به کاراکاس عرضه کرده است.
داراییهای اصلی بالادستی نفت روسیه در ونزوئلا شامل سهام اقلیت در پنج سرمایهگذاری مشترک بالادستی (JV) با شرکت نفت دولتی ونزوئلا (PDVSA) است. ایگور سچین، رئیس روسنفت، چهره پرنفوذ نزدیک به پوتین و چاوز، رهبری این تلاشها برای ورود به ونزوئلا را بر عهده داشت.
سهام بزرگ بالادستی روسیه در شرکتهای مشترک پتروموناگاس، پتروپریخا، پتروویکتوریا و پترومیراندا و همچنین ۲۶.۷ درصد سهام در بوکرون است. از سال ۲۰۲۰، این سهام در اختیار شرکت دولتی روسزاروبژنفت بوده است. این شرکت تا یک ماه قبل پیش از تغییر ساختار، تحت کنترل روسنفت بود.
روسزاروبژنفت همچنین ممکن است از طریق روسنفت مجوزهایی برای توسعه میدانهای گازی پاتائو و مخیلونس در خوشه ماریسکال سوکره داشته باشد که تخمین زده میشود ۶.۴ تریلیون فوت مکعب ذخایر ترکیبی دارند و به عنوان گزینههای بالقوه برای توسعه کوتاه مدت دیده میشوند.
در مارس ۲۰۲۲، تخمین زده میشد که پنج شرکت سرمایهگذاری مشترک روسی حدود ۱۲۵ هزار بشکه در روز تولید میکردند که معادل ۱۶ درصد از تولید ونزوئلا در آن زمان بود. بزرگترین شرکت از بین این پنج شرکت در آن زمان، پتروموناگاس بود که میانگین تولید آن ۸۷ هزار بشکه در روز بود. در نوامبر ۲۰۲۵، روسیه و ونزوئلا توافق کردند که قراردادهای پتروپریخا و بوکرون را برای ۱۵ سال دیگر تمدید کنند و سرمایهگذاریهایی حدود ۶۰۰ میلیون دلار برای افزایش تولید از هر دو شرکت سرمایهگذاری مشترک انجام شود.
گام بعدی برای دارایی مسکو چیست؟
بسیاری از مدیران سابق روسنفت توسط روسزاروبژنفت استخدام شدهاند که در بیانیه اخیر خود اعلام کرد که تمام داراییهایش در ونزوئلا متعلق به روسیه بوده و هدفش ادامه کار در این کشور است.
اما مشخص نیست که اگر واشنگتن برای تبدیل ونزوئلا به یک منطقه نفتی تحت سلطه آمریکا اقدام کند، این شرکت و مسکو چه کاری میتوانند یا انجام خواهند داد. اگرچه سچین به کرملین نزدیک است، اما اکنون هیچ ارتباط رسمی با داراییهای نفتی روسیه در ونزوئلا ندارد و بر هدایت روسنفت در چالشهای تحریمهای شدیدتر غرب و کاهش قیمت نفت متمرکز است.
تحلیلگران تخمین میزنند که سرمایهگذاریها و وامهای روسیه به ونزوئلا در مجموع ۱۱ تا ۱۷ میلیارد دلار، شامل بخشهای غیرنفتی، باشد. اما شرکت PDVSA بدهی معوقه خود به شرکای روسی خود را تا مارس ۲۰۱۹ به ۱.۸ میلیارد دلار کاهش داده است، در حالی که روسنفت از سال ۲۰۱۴ علاوه بر پرداخت ۲ میلیارد دلار برای سهمش در داراییهای مشترک، حدود ۶.۵ میلیارد دلار وام با پشتوانه نفت ارائه کرده بود.
مرکز تحلیل سیاست اروپایی، نهادی غیرحزبی مستقر در آمریکا، در گزارشی در ۱۳ ژانویه اعلام کرد: «روسیه از وقایع ونزوئلا از نظر اقتصادی ضرر زیادی نکرده است. حتی قبل از سقوط مادورو نیز احتمال کمی برای بازپرداخت وامها وجود داشت. فروش اسلحه به دلیل جنگ اوکراین متوقف شده است و پروژههای نفتی دیگر از نظر تجاری جذاب نیستند.
وامهای سنگین چین
در دوران چاوز، شرکتهای ملی نفت چین (NOC)، سرمایهگذاران مهمی در بخش بالادستی ونزوئلا بودند و پکن نیز پول زیادی به کاراکاس وام داد که بخشی از آن از محل عرضه نفت تامین میشد. «اِددیتا» (AidData)، بازوی تحقیقات توسعه بینالمللی دانشگاه ویلیام و مری آمریکا، تخمین زده است که پکن هنوز حدود ۱۰ تا ۱۲ میلیارد دلار از کاراکاس طلبکار است، در حالی که حدود ۱۰۶ میلیارد دلار اعتبار طی سالهای ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۸ به ونزوئلا اعطا شده است.
شرکت ملی نفت چین (CNPC)، سرمایهگذاری در ونزوئلا را در دهه ۲۰۰۰ آغاز کرد. دارایی اصلی این شرکت، ۴۰ درصد سهام شرکت سینوونسا (Sinovensa) در منطقه اورینوکو است. این سرمایهگذاری مشترک با شرکت PDVSA که تخمین زده میشود حداکثر ۱۱۰ هزار بشکه در روز تولید کند، در سال ۲۰۱۹ با اتهامات فساد مواجه شد.
در اوایل سال ۲۰۲۵، سینوپک موافقت کرد که ۳۲ درصد از سهام خود در شرکت مشترک فراساحلی پتروپاریا که بر گاز متمرکز است را به شرکت نوپای آمریکایی «آموس گلوبال انرژی منیجمنت» بفروشد و شرکت محلی اینپترول نیز موافقت کرد که هشت درصد سهام خود را به آموس بفروشد. اما این معامله نتوانست تایید وزارت خزانهداری آمریکا را کسب کند.
علی مشیری، بنیانگذار آموس که زمانی مدیریت عملیات آمریکای لاتین شورون را بر عهده داشت و همچنین عضو گروه بینالمللی «انرژی اینتلیجنس» است، پیش از این در ژانویه گفته بود که در تلاش است تا ۲ میلیارد دلار برای پروژههای نفتی ونزوئلا جمعآوری کند. سینوپک همچنین در سال ۲۰۱۳ برای توسعه بلوک جونین-۱ در منطقه اورینوکو قرارداد امضا کرد، اما این میدان هرگز توسعه نیافت.
شرکتهای CNPC و سینوپک سرمایهگذاری در ونزوئلا را متوقف کردهاند و تخمین زده میشود که CNPC حدود سه میلیارد دلار هزینه کرده باشد، اما بعید است که بدون مبارزه از بلوکهای خود دست بکشند.
پکن در حالی که به سرعت حمله آمریکا برای دستگیری مادورو را محکوم کرد، هنوز هیچ اظهارنظر مستقیمی در مورد منافع نفتی خود در ونزوئلا نکرده است.
با این حال، خصومت آمریکا نسبت به سرمایهگذاریهای چین در جایی که آن را حیاط خلوت خود میداند، ممکن است شرکتها را مجبور به تجدیدنظر در استراتژی خود کند، در حالی که احیای دکترین مونرو توسط ترامپ حتی میتواند به فشار بر منافع گسترده شرکت ملی نفت فراساحلی چین به عنوان شریک کوچک اکسون موبیل در گویان، همسایه فراساحلی، نیز گسترش یابد.
چشمانداز صادرات
شرکت پتروچاینا، بازوی CNPC که در فهرست بورس هنگکنگ قرار دارد، تا سال ۲۰۱۹ تحت چندین توافقنامه بازپرداخت وام با پشتوانه انرژی با کاراکاس، نفت سنگین ونزوئلا را دریافت میکرد، اما پس از اعمال تحریمهای آمریکا، جریان صادرات را متوقف کرد.
در عوض، محمولههای غیرقانونی نفت خام ونزوئلا مستقیما به پالایشگاههای کوچک مستقل چین که به عنوان «تیپات» نیز شناخته میشوند، سرازیر شدند و چین را از سال ۲۰۲۰ به بزرگترین خریدار نفت خام ونزوئلا تبدیل کردند. یک متخصص انرژی به «انرژی اینتلیجنس» گفت که بخشی از درآمد حاصل از فروش ممکن است صرف کاهش بدهی ونزوئلا شده باشد.
در ۱۹ ژانویه، گزارش شد که شرکت بازرگانی سوئیسی ویتول، محمولههای نفت «مِری» ونزوئلا مورد تایید آمریکا را برای تحویل در آوریل به پالایشگاههای چینی و هندی پیشنهاد داده است. با این حال، گفته میشود قیمت یشنهادی برای فروش فقط پنج دلار در هر بشکه کمتر از نفت برنت ICE است، در حالی که تخفیف برای محمولههای تحریم شده حدود ۱۵ دلار در هر بشکه است. پیشبینی میشود تیپاتها با این قیمت علاقه خود را از دست بدهند و گزینههای دیگری را انتخاب کنند.
هیچ دیدگاهی درج نشده - اولین نفر باشید